Gisteren, 5 oktober 2020, rond 16.45 uur, liep ik samen met een vriendin, na een rondje Huize Voorst, via het Kerkpad terug naar huis. De boer kwam aanrijden met een grote tractor voorzien van schuifbak en blokkeerde ons vervolgens de weg. Al scheldend, dat we eigenwijze kutwijven waren etcetera, dat we daar niet mochten lopen, onderwijl wijzend en consumptie verspreidend, richting zijn zelfgeschreven bord.

Ik heb hem rustig duidelijk gemaakt dat hij dat toch echt met de gemeente moet oplossen, dat ik hier al wandel sinds 2003, en dat dat nooit een probleem is geweest. Vervolgens liep ik naar links omdat de boer met zijn bak de weg blokkeerde tot aan de sloot. Hij zette zijn tractor vol gas in de achteruit, waardoor ik gedwongen werd uit te wijken op zijn terrein. Al vloekend en tierend beschuldigde hij mij ervan dat ik dus ook nog eens over zijn terrein ging lopen. 

Ik heb hem rustig uitgelegd dat er voor mij toch geen enkele andere optie overbleef omdat hij me bijna aanreed met zijn tractor en de weg aan de voorzijde, slootkant, voor ons blokkeerde. Uiteindelijk rustig door blijven lopen, onder de scheldende, briesende begeleiding van de boer, vanuit zijn tractor. Als ‘toetje’ stond de boerin voor het raam te gebaren dat we niet welkom waren. Ik heb maar richting het officiële bord gewezen. Daar was overigens met behulp van tractorbanden en planken een afzetting gemaakt, midden over de weg heen. 
Tot zover mijn verhaal. Ik heb dit nog niet eerder meegemaakt. Ik vind het heel raar dat hij mensen zo mag benaderen op de openbare weg. 

In het verleden, ongeveer anderhalf jaar geleden, heb ik eens met hem gesproken. Redelijk rustig, in vergelijking met deze keer. Ik heb hem toen uitgelegd dat ik daar al loop sinds 2003, regelmatig toen de kinderen klein waren, 3 stuks, met wandelwagen, loopfietsje en ook wel met fiets en fietskar en dat dat nooit een probleem was. Hij gaf toen aan dat het zijn grond was etc. etc.

Uiteraard heb ik hem erop gewezen dat de weg openbaar is en dat hij het met de gemeente moet regelen wanneer hij het anders wil hebben. Ik heb hem toen nog een idee aan de hand gedaan om het pad om de stallen heen te laten lopen of via de andere kant om de boerderij heen. Hij heeft immers het materieel ervoor. Klein klusje voor hem, zou ik zeggen. Uiteindelijk toen ook rustig verder gelopen.

Mijn man en zoon zijn in het verleden, ongeveer een half jaar geleden, ook op onheuse wijze benaderd door zowel de boer als de zoon.
Ik hoop dat het uiteindelijk allemaal goed geregeld wordt, naar ieders tevredenheid, rust en ruimte voor wandelaars en fietsers, maar uiteraard ook voor de boer. Ik gun hem, ondanks alles, rust.