Niets vermoedend wandelden wij zondag 14 maart over het Kerkpad. Een zelfgemaakt bordje meldt dat het onwenselijk is om over het erf te wandelen.
Omdat dit pad onderdeel is van een officiële wandelroute dachten wij dat het hier om betreding van stallen en gebouwen ging. Dus wij liepen door.
Dat hebben we geweten.
Eerst kwam een vrouw ons tegemoet die ons op de tekst wees.
Zij wenste ons sterkte toen we zeiden hun eigendommen te respecteren en alleen gebruik gaan maken van  de openbaarheid van dit pad.
Er stond een trekker over het pad geparkeerd. Met daarnaast een scheldende en schreeuwende man.
Ik heb hem aangeboden er over te praten en niet te schreeuwen. Dat haalde de spanning niet echt uit de lucht. Ondanks de erg bedreigende situatie liepen wij door.
De boer is zijn agressieve beloftes gelukkig  niet nagekomen.
Tegemoetkomende wandelaars gewaarschuwd. Zij kenden het verhaal rond deze boer  en zijn doorgelopen. Het geschreeuw begon opnieuw.
Twee naderende fietsers keerden om.
Thuis las ik de verbijsterende ervaringen van anderen en besefte dat wij er nog goed van af zijn gekomen.