Ergens in 2018…


We komen aanlopen vanaf het bos (vanaf de Kapperallee), de boer is aan het werk met de trekker bij het kuilgras. Als hij ons ziet, gaat hij driftig heen en weer rijden met de trekker:
vooruit – achteruit – vooruit enzovoort. Als we bijna bij die plek zijn schiet hij ineens wel héél erg ver achteruit de weg op: we moeten opzij springen, anders lagen we eronder.

Ik denk nog: “Och, wat sneu; hij zal zelf ook wel geschrokken zijn! en ik zwaai iets van:
“Hindert niet, we zijn OK!”

Eén tel later:
We zijn nog maar een paar meter verder. Achter ons komt een blauw bestelbusje aanrijden.
We horen luid getoeter en remmen: het busje wordt bijna de sloot ingereden. Geschreeuw.
Als het busje ons passeert, blijkt dat een personenbusje te zijn. Inzittenden kijken ontdaan.